سلام... حال و احوال چطوره؟؟؟ خوبین خوشین؟؟؟؟؟ ملالی نیست حتی دوری ما ، مگه نه؟اره؟ اخ دیگه وب از دستمون در رفته.... هرچی هم میدوییم بهش نمیرسیم جون شما که نباشه جون همون محمود دکونی سر کوچه..... اقا این درسا بدجور خر ما رو چسبیده ول کن نیست حالا تا کی بتونیم خفه نشیم دیگه بستگی به کرامات و الطفاتات خداوندگار مهربان و توانایی و مقاومت این بدن نحیف و رنجور و ناتوان داره!!!!! ... ولی هنوز هم گاهی اوقات اتفاقاتی میافته که نیشمون از دو طرف سرمون یه هم میرسه و کلهم دندونا نمایان میشه.... البته چیزی که میخوام براتون بگم اصلا نیش من یکی رو باز که نکرد هیچی ..... 

 زنگ اخر بود نیشسته بودیم سر کلاس مزین و مبارک فیزیک عزیز و گرامی.... معلم عزیز داشت یکی از خفن ترین قسمت های فصل دوم رو توضیح میداد و من هم که غرق تفکرات عمیق متفکرانه خودم بودم و شدیدا داشتم در درس عزیز و مبارک شنا مینمودم که ناگهان احساس عجیبی به بنده دست داد!!!!! فقط برای چند ثانیه حس کردم سر انگشت شست پای فوق العاده یک مور مور ریز رفت... بیخیال شدم ... گفتم هر انچه ناشی از فعل و انفعالات غدد سر انگشت شست پایی بود که گویا تمام شد... باز در درس و معلم و دوستان غرق بودیم که ناگهان حس کردم چند عدد پا یا دست و پا ویا شاید چند تا دست سر انگشت شستم دارن پیاده روی میکنن... انگار پارکه!!!! فکر کنم تظاهراتی چیزی بود!!!! باز خودم رو رسوندم به کوچه ی اقای علی چپ گرامی و باز گفتم بیخیال بابا... یه ذره پا رو تو کفش جا به جا کردم که یهو....

اوب اوب ... اوب اوب... اوب اوب ... اوب اوب.... (بابا لحظه حساس یه ذره پارازیت لازمه دارم اهنگ هیجانی میزنم حال کن)

یک سطح نسبتا مسطح منحنی وار موج موجی نرم سفت روی سر انگشت شست پا جان احساس کردم که داشت قلبش میزد! اخی الهی... همین جور اوپس اوپس قلب کوچولوی این نمیدونم چی چی داشت با یه ریتم فولعاده ی موزیک مانند میزد و این اولین مرحله باور من به وجود یک سری از سایر موجودات درون کفشی خودم بود که چهره ی عزیز به قرمز بین خجالت و ترس و خشونت تغییر رنگ داد که خوشبختانه کسی متوجه و متنبه نشد... باز هم زدیم به سیم بیخی بابا چیزی نیست که نبض خودمه!!!!! که کاملا حرکت این موجود رو احساس کردم خفن.... دیگه هفت رنگ رنگین کمون تو چهره من تغییر حالت داد... گفتم خانم جان جان من میتونم تشریف گرام رو به بیرون گور کنم؟ دستور امد که برو ای شاگرد... رفتم تو اون کلاس اونوریه که خالی بود و با ترس و لرزش فراوان کفش رو در اوردم و با تمام قدرت و توان کوبانیدم بر زمین ویهو.... یه چیزی مثل سوسک خرطوم دار بدن دون دونی خاکستری و سفید افتاد بیرون!!!!!!!!!!!! دیدم تکون نمیخوره خواستم سیستم احیای قلبی رو راه بندازم ولی هر چی زور زدم نذاشت بهش تنفس مصنوعی بدم هر چی هم قسم خوردم همون ماه پیش بود که دندان ها با مسواک برخورد کردن انگار نه انگار ... گفت رنگ دندان خبر میدهد از بوی دهان!!!!!! خلاصه اجاره این ماهشو پرداخت کرد و گفت شرمنده بدون خبر اومدیم نشستیم به خدا با این گرونی مسکن که هست اخه ادم با دویست و بیست و پنج سر عائله کجا بمون؟ دیگه وسایلشون رو جمع کردن که برن هر چی هم اصرار کردم بمونن حاضر نشدن ... نمدونم چرا کل کوله بارشون ماسک اکسیژن بود! حق دارن واقعا با این بی خونگی!!! بی پولی!!!  و این همه سنگ جلو پای جوونا!!!! متاثر و ناراحت و غمگین از فراق و جدایی رفتم سر کلاس و برای دوستان شرح موضوع دادم و همگان متاثر گشتیم... بابا سوسکه خونه نداره چه برسه به ادما.... راستس به عنوان تشکر واسم یه بوگیر پا فرستادن نمدونم چرا!!!!!!!!!!!!!!!!